Co nieco o tym fakcie i wynikłych z niego warunkach na Merkurym. Temperatury na planecie mają znaczną rozpiętość na tle pozostałych planet i wysokie wartości. W nocy sięga ona –200 oC a za dnia osiąga +430 oC. Mimo wysokich temperatur, na biegunach jest obecny lód. Powodem takich różnic temperatur jest brak atmosfery a w zasadzie jej skrajna szczątkowa ilość. Jej ciśnienie jest bliskie próżni. Słaba grawitacja planety nie jest w stanie utrzymać przez dłuższy czas atmosfery. Mianowicie w przeszłości Merkury mógł mieć własną atmosferę. Pozostała jedynie rozrzedzona egzosfera, która najwięcej zawiera tlenu (42%), sodu (29%), wodoru (22%) i helu (6%). Ulatniają się stopniowo w kosmos a braki są wypełniane dzięki różnym źródłom. Upadające komety i obecność lodowców przyniosły ze sobą parę wodną, którą w śladowych ilościach zlokalizowano na planecie. Ponadto wiatr słoneczny sprawił, że tam też przeniknęły jony związane z wodą. Najmniej w egzosferze występuje gazów szlachetnych. Do powierzchni dociera też najwięcej w całym Układzie Słonecznym promieniowania słonecznego – od 4 do 10 razy więcej niż na Ziemię. Kratery planety mają różny rozmiar. Są małe kratery jak i rozległe, w których wnętrzu istnieją kolejne, mniejsze kratery. Te większe kratery tworząc baseny uderzeniowe wypełniały się lawą wulkaniczną. Przez co stopniowo się wygładzały. Dawna aktywność tektoniczna zatarła kratery powstałe w początkowych dziejach planety. W porównaniu z Księżycem, równiny wyrzutowe są mniejsze z powodu większej niż na Księżycu grawitacji. Największym z kraterów jest Równina Żaru. Znajduje się ona na półkuli północnej i ma średnicę 1550 km. Powstał po upadku obiektu znacznych rozmiarów 3,8 miliarda lat temu. Uderzenie wytworzyło fale uderzeniowe, które wędrując przez całość planety, wytworzyły na przeciwległej stronie wzniesienia oraz wywołało erupcje wulkaniczne na całej planecie. Do dziś jego krawędzie są już wygładzone i nie rzucają się tak wyraźnie w oczy a w chwili powstania miały wysokość 2 km. Równina Żaru nie jest jedynym basenem uderzeniowym. Prócz niego są jeszcze 2300 km średnicy Basen Shinakas, 625 km średnicy Basen Beethovena lub 400 km średnicy Basen Tołstoja.