Charakterystyka ogólna Plutona – garść podstawowych informacji o Plutonie. Pluton jest pierwszą szeregu planet karłowatych, której klasyfikacja powstała niedawno. Od niego dzieli ją średnio 5906 milionów kilometrów. Orbita jest znacznie rozciągnięta, co sprawia, że planeta karłowata może zbliżać się do Słońca na 4436,8 mln km i oddalać na 7376 mln km. Rok na Plutonie  trwa 248,1 lat ziemskich a dzień 6 dni 9 godzin 17 minut 36 sekund ziemskich. Ta planeta karłowata ma 2301 km średnicy. Do dziś odkryto 3 satelity naturalne, w tym największy Charon. Nachylenie równika względem płaszczyzny orbity wynosi 122,54 stopni. Powierzchnia Plutona  wynosi 1,795×10⁷ km kwadratowych. Objętość ma wartość 7,15×10⁷ km sześciennych. Masa zaś sięga 1,25×10²² kg. Prędkość przemieszczania się po orbicie wynosi 4,666 km na sekundę. Planeta karłowata może też nieco zwalniać – do 3,676 km na sekundę lub oraz przyspieszać – do 6,112 km na sekundę. Prędkość niezbędna do opuszczenia przed dany obiekt Plutona (prędkość ucieczki) wynosi 23,5 km na sekundę. Prędkość obrotu wokół własnej osi (rotacji) wynosi na równiku 47,18 km na godzinę. Temperatury wahają się wokół -230 oC.

Pluton planetą karłowatą – dawniej planeta, obecnie degradacja do planety karłowatej. W chwili odkrycia w 1930 roku, Pluton został zakwalifikowany do grupy planet. Tym samym przez wiele lat był ostatnią, dziewiątą planetą Układu Słonecznego znaną ówcześnie ludzkości. Jednocześnie był najmniejszą spośród nich. Przełom w tym rozumowaniu nastąpił 24 sierpnia 2006 w Pradze, na sympozjum Międzynarodowej Unii Astronomicznej. Wówczas to wprowadzono termin planety karłowatej. Określono jej charakterystykę. Miała znajdować się na orbicie wokół Słońca. Musiała posiadać odpowiednią masę, by z pomocą własnej grawitacji przybrać kształt kulisty. Natomiast nie mogła być w stanie oczyścić okolic swojej orbity z innych dużych ciał. Za to nie mogła być satelitą innej planety lub innego podobnego obiektu. Miano planety karłowatej znajduje się pomiędzy terminem planety oraz kategorią małych ciał Układu Słonecznego. Są więc odrębną kategorią, nie zaliczającą się do kategorii planet. Do planet karłowatych zalicza się obecnie w sumie 5 obiektów, które także krążą na obrzeżach naszego Układu Słonecznego.

Charon – jedyny księżyc Plutona. Został on odkryty 22 czerwca 1978 roku. Dokonał tego amerykański astronom James Walter Christy, który nadał mu aktualną nazwę, zatwierdzoną 7 lat później. Jest on jednym z 3 satelitów Plutona. Jednocześnie jest największym spośród nich, mając 1207 km średnicy (o połowę mniej niż Pluton). Satelita jest zwrócona względem Plutona tą samą stroną, tak jak względem Ziemi nasz Księżyc. Znaczna odległość od Ziemi sprawia, że obecnie mało wiadomo na temat budowy satelity a niuanse bazują na przypuszczeniach. Natomiast o wnętrzu nie wiadomo w zasadzie nic. W 1996 roku przy pomocy Teleskopu Hubble’a zdołano dostrzec szczegóły na powierzchni Charona a jeszcze więcej ma uzyskać sonda New Horizons. Tak czy owak uważa się, że powierzchnię pokrywa lód wodny a temperatura wynosi –220 oC. Ma masę 7 razy mniejszą niż masa macierzystej planety karłowatej. Orbita księżyca osiąga długość 19000 km. Jasność obserwowana samego obiektu wynosi 16,8 magnitudo. Z uwagi na wiele podobieństw obu ciał, Pluton i Charon są uważane przez niektórych naukowców za planetę podwójną.