Około 2019 roku będzie wiadomo, czy na Europie istnieje życie.Dla tego urządzenia wielu zdolnych i mądrych ludzi ryzykuje swoją reputację. Sama budowa idei i rozwijanie prototypu zajęło aż sześć lat, a sonda ta jest częścią ambitnego projektu, przewidującego wyniesienie jej w Kosmo i przebicie 10 km lodu, by dostać się do oceanu na Europie. Rozbierając ją na części pierwsze otrzymamy pojazd macierzysty, który bierze na orbitę wokół księżyca Europa, ale będzie też tam lądownik, który wyląduje narodzie. Drugi człon lądownika toruje sobie drogę przez grubą na 3 do 5 km czapę lodową, roztapiając ją. I wtedy startuje trzeci człon; potrzebny jest trzeci pojazd, ukształtowany trochę, jak torpeda, który będzie napędzany najprawdopodobniej paliwem jądrowym, który przebywałby tysiące kilometrów wewnętrznego oceanu Europy. NASA uważa, że tego typu przedsięwzięcie jest wykonalne, chociażby dlatego, że przeznaczono na to pieniądze i wyrażono aprobatę dla poszukiwania pozaziemskiego życia. Jeśli na jowiszowym księżycu Europie istnieje życie, to jakie ono tak naprawdę jest? Wszyscy zastanawiają się, czy ewentualne życie na Europie jest podobne do ziemskiego.Niektórzy uważają, że tamtejsze życie to mogą być wirusy, a w najlepszym przypadku bakterie. Naukowcy spodziewają się napotkać tam jedynie prymitywne formy życia, ale mogą tez tam istnieć inne formy, niż te, spotykane na Ziemi – tego, jak na razie niewiadomo. Badacze są zdopingowani do takich poszukiwań po odkryciu dziwnych i bardzo wytrzymałych form życia, jakie można spotkać w najbardziej niegościnnych miejscach na Ziemi, a przykładem mogą być rurkoczulkowce, które przeżywają i całkiem dobrze się mają w kompletnych ciemnościach, a ekstremalne ciśnienie też nie stanowi dla nich problemu. Stworzenia te zostały odkryte w 1977 roku, kilka kilometrów pod powierzchnią wód rowu Galapagos. Żyją one w wodach, otaczających kominy hydrotermalne/ uważa się, że takie warunki, jak ciemność, wysokie ciśnienie i obecność kominów hydrotermalnych panują na Europie, zatem, skoro stworzenia tego typu mogą żyć na Ziemi, to równie dobrze mogą żyć na jowiszowym księżycu Europa, ale trzeba jeszcze trochę poczekać, by całkowicie zaspokoić swą ciekawość. Blisko jądra Europy mogą być kominy hydrotermalne, wydzielające ciepło i składniki odżywcze.W takich warunkach mogłyby żyć i żywić się jakieś organizmy tak, jak prawdopodobnie działo się to na młodej Ziemi. I chociaż pod lodową skorupą Europy wcale nie muszą kryć się rurkoczulkowce, to może to być coś innego. Należy pamiętać, że większość żywych organizmów na Ziemi to bakterie i naukowcy spodziewają się, że na Europie mogą istnieć te pewne formy życia, a to z tego powodu, że woda jest ich głównym czynnikiem. Znalezienie życia poza Ziemią pochlania wielu badaczy, a urządzenie, które jest w fazie testów, może znaleźć odpowiedź na nurtujące ich pytanie. Robot ten jest jeszcze w powijakach, ale jednocześnie jest futurystyczne i nowoczesne; jest zaawansowaną technicznie zabawką, niepodobną do żadnej innej, która może ukazać naszemu światu wygład zupełnie innego świata. Zanim owa futurystyczna zabawka przyniesie nam jakiekolwiek informacje, dotyczące życia na księżycu Europa, potrzeba jeszcze wiele nakładów pracy wielu ludzi, a także pochłonie ogromne sumy pieniędzy, ale możliwe, że uda się osiągnąć zamierzony cel i uzyskać odpowiedź na to nurtujące nas pytanie.

Wnętrze Księżyca. Zwracając uwagę na wnętrze księżyca, da się zauważyć że jego wewnętrzna struktura jest zróżnicowana. Powodem jest krystalizacja magmy, tuż po powstaniu satelity w wyniku zderzenia z Ziemią i stopienia jego powierzchni. Z tego powodu księżyc dzieli się na skorupę, płaszcz górny (zewnętrzny), płaszcz środkowy oraz półpłynny płaszcz dolny. Wewnątrz, płaszczem dolnym znajduje się jądro. Je też można podzielić – na płynne jądro zewnętrzne, stałe jądro wewnętrzne. Skorupa o grubości 50 km zawiera wiele skał anortozytowych, które powstały w okresie, gdy była roztopioną magmą. Płaszcz księżyca posiada więcej żelaza niż jego ziemski odpowiednik. W przeszłości, gdy był w płynnej postaci, dał możliwość powstania z bazaltu mórz księżycowych (bazalt ten zawiera nieco tytanu). Wewnątrz płaszcza wykryto wstrząsy, występujące tam cyklicznie. Jądro, będące w centrum księżyca, ma średnicę 700 km co stanowi to 20% średnicy całego Księżyca. Jego skład nie jest znany, lecz domniemywa się, że składa się z żelaza, siarki i niklu.

Powierzchnia Księżyca – ogólna charakterystyka Księżyca. Charakterystyczne dla powierzchni Księżyca są występujące tam licznie kratery. Owych tworów o średnicy ponad 1 km doliczono się pół miliona. Są one świadectwem licznych wizyt asteroidów i komet, szczególnie w początkowym okresie istnienia satelity. Największym jest basen uderzeniowy Aitken, zlokalizowany na niewidocznej stronie na południowej półkuli. Brak erozji i ruchów tektonicznych sprawił, że są one relatywnie nietknięte. Innym świadectwem burzliwej przeszłości są morza księżycowe. To nic innego jak kratery uderzeniowe, wypełnione zastygłą magmą, która nadała im relatywną gładkość. Z zewnątrz jawią się jako ciemne obszary. Większość z nich występuje na widocznej z Ziemi stronie Księżyca. Ponadto na Księżycu można napotkać wyżyny i góry, widoczne z zewnątrz jako jaśniejsze powierzchnie. Księżycowe góry są zwykle efektem uderzeń meteorytów i istnieją na krawędziach kraterów. Z Ziemi widoczna jest cały czas ta sama strona naszego satelity. Strony widoczna i niewidoczna różnią się tym, że ta druga jest w zasadzie pozbawiona obecności mórz księżycowych.

Garść podstawowych informacji o Neptunie. Neptun jest czwartą i zarazem najmniejszą spośród planet gazowych w Układzie Słonecznym. Od niego dzieli ją średnio 4498 milionów kilometrów. Orbita jest nieco rozciągnięta, co sprawia, że planeta może zbliżać się do Słońca na 4459,6 mln km i oddalać na 4537 mln km. Rok na planecie trwa 168,9 lat ziemskich a dzień 17 godzin 14 minut 24 sekund ziemskich. Ta czwarta co do wielkości gazowa  planeta ma 49500 km średnicy. Do dziś odkryto 13 satelitów naturalnych. Nachylenie równika względem płaszczyzny orbity wynosi 29,58 stopni. Powierzchnia planety wynosi 7,619×10⁹ km kwadratowych. Objętość ma wartość 6,2526×10¹³ km sześciennych. Masa zaś sięga 1,0243×10²⁶ kg. Prędkość przemieszczania się po orbicie wynosi 5,432 km na sekundę. Planeta może też nieco zwalniać – do 5,385 km na sekundę lub oraz przyspieszać – do 5,479 km na sekundę. Prędkość niezbędna do opuszczenia przed dany obiekt planety (prędkość ucieczki) wynosi 23,5 km na sekundę. Prędkość obrotu wokół własnej osi (rotacji) wynosi na równiku 2,68 km na godzinę. Temperatury wahają się wokół -210 oC.

Wnętrze Neptuna – elementy, kryjące się pod obłokami Neptuna. Schemat wewnętrznej budowy Neptuna jest podobny do Urana. Tym samym odróżnia te dwie planety od Jowisza i Saturna. I także on zalicza się do nieoficjalnej podklasy lodowych olbrzymów. We wnętrzu znajduje się skaliste jądro planety. Skaliste i metaliczne jądro planety zajmuje 30 % średnicy planety i rozmiarem odpowiada wielkości Ziemi. W jego skład wchodzą żelazo, nikiel, krzem i lód. Panuje w nim ciśnienie rzędu 10 gigapaskali. Leżący na zewnątrz płaszcz grubością obejmuje 40 % średnicy Neptuna. Zbudowany jest ze zjonizowanego oceanu protonów wodorowych, amoniaku, lodu metanowego i hydroksylu. Temperatura we wnętrzu płaszcza waha się od 1700 oC do 4700 oC, zaś jądro ma 6700 oC. Z wierzchu znajduje się atmosfera planety, zajmująca grubością 30 % średnicy planety. Przejście płaszcze w atmosferę następuje w łagodny sposób także na Neptunie. Planeta emituje 2 razy mniej energii cieplnej, niż do niego dociera, co musi wynikać z istnienia wewnętrznego źródła ciepła. Jego mechanizmu do dziś nie zdołano zgłębić.

Atmosfera Neptuna – co nieco o tym fakcie i wynikłych z niego warunkach na Neptunie. Tak jak w przypadku pozostały gazowych planet w budowie atmosfery prym wiodą wodór i hel. Tego pierwszego jest 84 % a drugiego – 12 %. Dość dużo, bo aż 2 % jest metanu. To właśnie on nadaje planecie, charakterystyczny żywy, niebieski kolor. Prócz powyższych związków, w śladowych ilościach występują jeszcze amoniak, etan i acetylen. Metan jest podstawowym budulcem chmur – szczególnie białych cirrusów, które z wielką prędkością przemierzają planetę w układzie równoleżnikowym (w tym samym układzie rozmieszczają się pozostałe masy gazów). Neptun, po Jowiszu jest kolejną planetą, na której istnieją wiry – do dziś wiadomo o dwóch dużych. Jednym z nich jest Wielka Ciemna plama. Na planecie wieją najszybsze wiatry w Układzie Słonecznym, których średnia prędkość wynosi 2200 km/h. Temperatura na wierzchołkach chmur sięga –218 oC. W atmosferze planety można wyróżnić podział na warstwy – niczym w atmosferze ziemskiej, w zależności od panujących na danej wysokości warunków. Dotyczy to też pozostałych gazowych planet-olbrzymów.

Garść podstawowych informacji o Saturnie. Saturn jest pierwszą i zarazem największą spośród planet gazowych w Układzie Słonecznym. Od niego dzieli ją średnio 1427,7 milionów kilometrów. Orbita jest rozciągnięta, co sprawia, że planeta może zbliżać się do Słońca na 1349,5 mln km i oddalać na 1504 mln km. Rok na planecie trwa 29,5 lat ziemskich a dzień 10 godzin 39 minut 22 sekund ziemskich. Ta druga co do wielkości  gazowa  planeta ma 120536 km średnicy. Do dziś odkryto 60 satelitów naturalnych. Nachylenie równika względem płaszczyzny orbity wynosi 26,73 stopni. Powierzchnia planety wynosi 4,27×10¹⁰ km kwadratowych. Objętość ma wartość 7,46×10¹⁴ km sześciennych. Masa zaś sięga 5,68460 ×10²⁶ kg. Prędkość przemieszczania się po orbicie wynosi 9,638 km na sekundę. Planeta może też nieco zwalniać – do 9,136 km na sekundę lub oraz przyspieszać – do 10,182 km na sekundę. Prędkość niezbędna do opuszczenia przed dany obiekt planety (prędkość ucieczki) wynosi 35,49 km na sekundę. Prędkość obrotu wokół własnej osi (rotacji) wynosi na równiku 35500 km na godzinę. Temperatury wahają się od -191 oC do -130 oC.

Wnętrze Saturna. Budowa wewnętrzna przypomina schemat wnętrza Jowisza. Wewnątrz planety znajduje się jądro skupiające w sobie 20 % masy planety. Ma mały rozmiar – 22 % średnicy planety. Składa się z żelaza i krzemu oraz szczątkowego lodu.. Prawdopodobnie jest źródłem wewnętrznym ciepła planety, bo ciepło ulatniające się w przestrzeń kosmiczną jest właśnie uzupełniane przez jądro. Nie wiadomo jeszcze, jak to dokładnie przebiega. Jego temperatura wynosi 11700 oC. Z wierzchu jądra znajduje się płaszcz, który ma dwojaką postać. Jego dolna warstwa, zwana płaszczem wewnętrznym, składa się z metalicznego wodoru. Zaś górna warstwa, znana jako płaszcz zewnętrzny, złożona jest z ciekłego wodoru molekularnego z domieszką helu. Cały płaszcz ma grubość odpowiadającą 28 % średnicy Saturna. Wierzch płaszcza przechodzi w gazową atmosferę planety. Atmosfera ta zajmuje aż 50 % średnicy planety. Pole magnetyczne, generowane przez planetę, jest słabsze od pola magnetycznego Jowisza i przypomina ziemskie. Planeta ma niższą gęstość niż Jowisz.

Ziemia jest trzecią skalistą planetą liczoną od Słońca. Od niego dzieli ją średnio 149,5 milionów kilometrów. Orbita jest nieznacznie rozciągnięta, co sprawia, że planeta może zbliżać się do Słońca na 147 mln km i oddalać na 152 mln km. Rok na planecie trwa 365,25 dni a dzień 23 godzin 56 minut 4 sekund. Ziemia, jako największa planeta skalista Układu Słonecznego, ma 12742 km średnicy. Posiada jednego naturalnego satelitę – Księżyc. Nachylenie równika względem płaszczyzny orbity wynosi 23,45 stopni. Powierzchnia planety wynosi 5,10×10⁸ km kwadratowych. Objętość ma wartość 1,08321×10¹² km sześciennych. Masa zaś sięga 5,9736×10²⁴ kg. Prędkość przemieszczania się po orbicie wynosi 29,780 km na sekundę. Planeta może też nieco zwalniać – do 29,290 km na sekundę lub oraz przyspieszać – do 30,290 km na sekundę. Prędkość niezbędna do opuszczenia przed dany obiekt planety (prędkość ucieczki) wynosi 11,186 km na sekundę. Prędkość obrotu wokół własnej osi (rotacji) wynosi na równiku 1667 km na godzinę. Temperatury wahają się od -88 oC do +71 oC (rekordowe, skrajne wartości).

Troszkę o wnętrzu ziemi

Jądro Ziemi dzieli się na dwie warstwy. Centralną jest jądro wewnętrzne. Ma średnicę 2500 km i jest stałe. Im głębiej, tym jest gęstsze i gorętsze. Jądro zewnętrzne o grubości 2080 km ma postać płynną. Jego temperatura osiąga 4000-5000 oC. Ruchy wewnątrz jego płynnego wnętrze odpowiadają za istnienie pola magnetycznego. Oba elementy jądra składają się z żelaza i niklu. Wokół jądra znajduje się płaszcz o grubości 2900 km. Od jądra płaszcz dzieli gruba na 700 km astenosfera. Także płaszcz dzieli się na dwa elementy. Wewnętrzny – dolny płaszcz składa się z magnezu, żelaza, chromu i krzemu. Zewnętrzny – górny płaszcz, jest bardzo plastyczny i zbudowany jest z tych samych pierwiastków (jedynie zamiast magnezu jest nikiel). Obie warstwy oddziela strefa przejściowa. Całość płaszcza cechuje się prądami konwekcyjnymi. Nad płaszczem znajduje się skorupa ziemska. Ma ona grubość od 35 km (strefy sejsmiczne) do 70 km (obszary stabilne). Jej skład chemiczny to tlen, krzem, glin, żelazo, wapń, sód, magnes, potas i inne pierwiastki, przy czym występują one w związkach chemicznych.