Na Wenus gazy cieplarniane nie potrafią uwięzić ciepła na planecie, ale znacznie spowalniają jego utratę. Efekt cieplarniany na jakiej kol wiek planecie powstaje, gdy gazy w atmosferze gromadzą ciepło, pochodzące z promieni słonecznych. Te same gazy cieplarniane, które są tak śmiertelne na Wenus, są jednak niezbędne dla nas na Ziemi. Bez efektu cieplarnianego, średnia temperatura byłaby dużo poniżej zera, oceany by zamarzły, a życie mogłoby w ogóle nie powstać. Za bardzo wysoką temperaturę na Wenus odpowiada skład chemiczny jej atmosfery, która prawie w całości składa się z dwutlenku węgla: jest to około 95% zawartości i to on gromadzi ciepło na jej powierzchni. Wenus stanowi ekstremalny przypadek globalnego ocieplenia. Na Wenus naturalnym źródlę dwutlenku węgla i innych gazów są wulkany. Podobne zjawiska na Ziemi badane są na jednym z ziemskich wulkanów1). głęboko pod ziemią, wysoka temperatura powoduje ulatnianie się niektórych składników skal i powstawanie dwutlenku węgla, a gaz uwalnia się pod wpływem ciśnienia i wysokich temperatur wewnątrz magmy. Gazy wydostają się spod powierzchni Ziemi pod działaniem magmy i ciśnienia.Na powierzchni Wenus, prawdopodobnie znajdują się pęknięcia, podobne do tych, przez które gazy wulkaniczne przedostają się do atmosfery. Gdzieś między 8 a 30 tyś. ton dwutlenku węgla wydostaje się dziennie spod podziemnego zbiornika magmowego, to daje 3,5-5 mln ton gazu rocznie. To przykład tylko jednego wulkanu na Ziemi, a Wenus ma znacznie więcej aktywnych wulkanów, co oznacza więcej gazów cieplarnianych. Cały ten dwutlenek węgla gromadzi się w atmosferze Wenus, co sprawia, że jest ona coraz gorętsza. 500 stopni Celsjusza nie jest jedynym powodem, dla którego ziemski bliźniak jest dla nas przestrogą. 50 km ponad rozgrzana powierzchnią dzieją się rzeczy, przy których 500 stopni ciepła wydaje się chłodną bryzą. Elektryczne wyładowania potrafią rozgrzać w ułamku sekundy, do temperatury 50 tyś. stopni. Każdy błysk światła uwalnia napięcie 100 milionów wolt. Błyskawice występują i na Ziemi i na Wenus wtedy, gdy w atmosferze zgromadzi się dostatecznie duży ładunek elektryczny. Zjawisko tak podobne, a zarazem tak bardzo różne, choć i tu i tu obowiązują te same prawa fizyki oraz chemii.

Galimedes jest największym księżycem w naszym układzie słonecznym.Księżyc ten ma rozmiary pięciu ziemskich księżyców. Calisto jest pokryta największą ilością kraterów i z pewnością nieźle w życiu oberwała. Następna jest Europa – królowa śniegu dla króla Jowisza. Nikt nie wie dokładnie z czego ten księżyc się składa. Wygląda jak popękane jajko, a faktycznie wygląda tak, jakby cały ten glob miał kiedyś na powierzchni ciekłą wodę, która zamarzła, a później ów lód popękał. Uważa się, że ślady na tym księżycu zostały spowodowane silami pływowymi, które go pokruszyły. Europa wydaje się całkiem obca: jej powierzchnia jest gładka i szklista w niektórych miejscach, a górzysta w innych, ale tak naprawdę jest niezwykle podobna do jednego z zamarzniętych zakątków na Ziemi. Na Antarktyce leży jezioro, zwane Wostok. Naukowcy sądzą, że jest ono analogią tego, co spotykamy na Europie. To znaczy, że Antarktykę pokrywa wieka skorupa lodowa, a pod spodem jest płynne jezioro i uważa się, że to, co widać na Europie pod powierzchnią jest całkiem podobne do wodnego lodu. Próbuje się tu doszukać jakichś znaków życia. Gdyby przebić się przez lodową skorupę Europy, można by dostać się do ciekłej wody.Naukowcy są całkowicie przekonani, że pod powierzchnią Europy jest ciekła woda. To jedyne z dużych ciął, poza Ziemią, o którym wiadomo, że posiada wodę w stanie ciekłym i jest ona tam od miliona, a może nawet od dwóch milionów lat. A tam, gdzie jest woda, może być także i życie. Księżyc Europa aż kipi od tajemnic. Możliwe, że głęboko, pod jej skorupą znajdują się cieple kominy termalne. Niezmierzony ocean pelę wody, większy, niż Pacyfik, czekający pod spodem tylko na to, by coś zaczęło się w nim dziać. Według niektórych naukowców, obecność wody oznacza jedno: możemy nie być sami. Jeden z badaczy planuje wyprawę na ryby na Europie, a cala nadzieja, w laboratorium w Teksasie pokładana jest w jednym robocie. Ta maszyna została zaprojektowana do badania nieznanych terenów i poszukiwania biologicznego życia. Jest to termiczna sonda głębinowa. Doświadczenia z tym sprzętem prowadzi się na lokalnym ziemskim kamieniołomie. Istnieją wspaniale plany, co do przyszłości tego urządzenia. Jeśli wszystko pójdzie zgodnie z planem, wystartuje około roku 2016.

Wewnętrzna, fizyczna budowa Wenus jest zbliżone do środka Ziemi. Jądro dzieli się na wewnętrzne oraz zewnętrzne. Pierwsze ma postać stałą a drugie jest półpłynne. Płynnej postaci, tak jak w ziemskim jądrze, nie zaobserwowano. Ze średnicą 6000 km zajmuje ono niespełna połowę wnętrza planety. Od ziemskiego jądra jest nieco mniejsze. W jego skład wchodzi żelazo i nikiel. Osiąga ono temperaturę 3500 oC i dochodzi do 4000 oC. Na wierzchu jądra znajduje się płaszcz. Złożony jest ze skał, przede wszystkim krzemu. Ponadto stwierdzono śladowe ilości metalicznego tlenu. Zajmuje ono niewiele ponad połowę średnicy planety, tj. 6000 km. Wykazuje on mniejszą aktywność niż ziemski płaszcz. Zjawisko to a raczej jego brak dało się dostrzec poprzez małą ilość trzęsień ziemi i słabe ruchy tektoniczne płyt kontynentalnych. Od zewnątrz planetę pokrywa skorupa – gruba na 50 km. W głównej mierze zbudowana jest z krzemu oraz z innych metali. Ponadto zawiera ono bazalt, świadczący o burzliwej przeszłości planety.

Powierzchnia Wenus. Powierzchnia nie jest bezpośrednio widoczna z kosmosu. Jej zbadanie było możliwe dzięki zdjęciom sond Wenera oraz radarowym zdjęciom Marinera. Dzięki czemu ustalono, że 85% czyli większość powierzchni zajmują pofałdowane równiny. Tworzą one płskowyże, przypominające kontynenty. Przecinają je nieliczne pasma górskie, starsze od równin. Mogą mieć one nawet 800 mln lat i ich najwyższy szczyt osiąga 11 km wysokości. Jest on zlokalizowany w paśmie Maxwell Montes. Wśród nich jest dużo wulkanów, obecnie wygasłych. Wokół nich znajdują się rozległe struktury, będące zastygłą lawą. Są nimi twory przypominające potoki i plackowate kopuły. Kraterów jest niewiele w porównaniu z innymi planetami skalistymi. Większość z nich ma ponad 25 km średnicy. Mniejszych nie ma, bo małe kratery spalały się w gęstej atmosferze planety, nim doleciały do gruntu. Prócz gór, płaskowyże są przecinane przez jeden z największych kanionów, mających długość 1500 km i 400 km szerokości. Znajduje się on w okolicach wenusjańskiego równika.