Jedna z planet kipi od potężnych sil natury, druga, to planetarny wrak. Merkury i Wenus doskonale pokazują, jak planety mogą stać się niezdatne do życia. Wspólnie z Ziemią oraz Marsem Merkury i Wenus zalicza się do planet skalistych typu ziemskiego. Jowisz, Saturn, Uran i Neptun, to planety najodleglejsze od Słońca – zaliczane są do gazowych olbrzymów. Ponad cztery miliardy lat temu planety wewnętrzne nagromadziły tyle materiału skalnego, że utworzyły litą powierzchnię. Jeśli chcemy przetrwać, jako gatunek, pewnego dnia będziemy musieli udać się poza planetę Ziemia, dlatego musimy wiedzieć, co nas tam czeka i jaka jest natura wszechświata. Zajmujemy się obecnie badaniem światów bardzo egzotycznych, ale podstawowe prawa fizyki i chemii, nim rządzące są dokładnie takie same, jak tu, na Ziemi. Miliony kilometrów dzieli nas od naszych skalistych kuzynów, lecz przyglądając się Wenus i Merkuremu, można dostrzec cechy wspólne dla wszystkich planet skalistych. Są to osobne światy z własną historią, ale można odnieść ją do historii naszej planety. Historia ta jest niezwykle bogata i całkiem długa w perspektywie czasu. Wenus jesz szóstą, co do wielkości planetą układu słonecznego.Minimalna odległość od Ziemi wynosi około 40 mln kilometrów. Jeden rok na Wenus trwa 225 dni ziemskich, a jeśli waży się 70 kg na Ziemi, to na Wenus ważyłoby się 64 kg. Gdy starożytni Rzymianie patrzyli w niebo, byli zachwyceni pięknem Wenus i nazwali ją imieniem swojej bogini piękna i miłości. Obecność Wenus na niebie jest tak urzekająca, że nadanie jej tego imienia wydaje się oczywiste. Przez długi czas Wenus uważano za siostrę Ziemi, ponieważ ma zbliżony rozmiar, gęstość, grawitację i budowę wewnętrzną. Wenus i Ziemia są pod wieloma względami bardzo podobne. Wenus jest nieco mniejsza od naszej planety. Jest ona najbliższą planetą do Ziemi. Przez wieki naukowcy uważali, że ta bliźniaczka jest, jak Ziemia: planetą pokrytą oceanami, posiada lasy deszczowe i podobny klimat i niewykluczone, że żyją na niej inteligentne istoty. Przed erą badań kosmicznych uważano, że warunki na powierzchni Wenus są bardzo podobne do ziemskich. Paradoksalnie, gdy rozpoczęto badania planety, wyszło na jaw, że jest całkowicie inaczej.

Ostatnią znaną w starożytności planetą jest właśnie Saturn. Zatem także i on posłużył do przyporządkowywania do określonych bóstw w wielu mitologiach. Bogu Ninurcie, przypisano planetę przez starożytnych Babilończyków. Jego rolą było patronowanie wojnie, rolnictwu i burzy. Grecy utożsamiali planetę z Kronosem. Według ich wierzeń był on najmłodszym Tytanem i ojcem jednych z najważniejszych bóstw późniejszego panteonu bogów helleńskich – Zeusa, Demeter, Hestii, Hery, Hadesa i Posejdona.

Obecna nazwa pochodzi jednak od rzymskiego boga Saturna. Pełnił on rolę boga rolnictwa i zasiewów i ma genezę jeszcze z czasów staroitalskich. Hinduiści z kolei traktowali planetę jako boga Śani. Był on jednym z tzw. dziewięciu Nawagraha, czyli bóstw przypisanych planetom. Śani odpowiedzialny był przede wszystkim za zsyłanie niepowodzeń. By tego uniknąć Hinduiści sądzili, że wymagało to przebłagania go o darowanie niepowodzeń. Saturn był ostatnią planetą, którą mogli dostrzec i zarazem znać, by mogła stanowić źródło inspiracji dla mitów.

Saturn w kulturze – wpływ Saturna na kulturę poprzez obecność w kulturze powszechnej. Także Saturn miał okazje zaistnieć w fantastyce naukowej. Pierwszy raz, bo aż w 1752 roku nawiązał do niego Wolter w Micromegas (tak, jak doczekała się tego planeta Jowisz). Według jego dzieła na planecie rozkwitała inteligentna cywilizacja, mająca nawet swoją saturniańską akademię. Ponad 100 lat później o Saturnie wspomniał sławny Julius Verne w „Hektor Servadac, podróż wśród gwiazd i planet Układu Słonecznego”. Przedstawił tam m.in. wizję planety i jej sąsiedztwa pokrywające się nieco z aktualnym stanem wiedzy za wyjątkiem samej powierzchni planety. W utworze miała to być skalista, trwała powierzchnia zamiast chmur gazowych. Była również pozbawiona życia. Umierającym, ciemnym i wilgotnym światem, Saturn był za to w „A Journey in Other Worlds” autorstwa John Jacob Astor IV. Zamieszkiwały go ogromny stwory-duchy, które posiadły zdolność telepatii. Często do tematyki Saturna wracano w XX i XXI wieku. Czynili to chociażby H. P. Lovecraft w „Wielkich Przedwiecznych” w latach 20. Ben Nova, znany z nawiązywania do innych planet, uczynił to, wydając serię „Grand Tour”.

Obserwacja Saturna – widoczność Saturna z powierzchni Ziemi dla miłośnika astronomii. Saturn jest najdalej położoną planetą, spośród tych, które można w łatwy sposób dostrzec na nocnym niebie. Prezentuje się jako drobny jaskrawy, żółtawy punkt. Widzialna jasność waha się pomiędzy -0,6 a 0,9 magnitudo. Najlepiej widać planetę i jej pierścienie, gdy znajduje się blisko opozycji z Ziemią w samej opozycji. Przytrafia się to zazwyczaj co 378 dni. Już sprzęt dający 40-krotne powiększenie pozwala dostrzec planetę w wyżej nadmienionej postaci. Amatorski teleskop o średnicy 10 centymetrów, powiększający 100-krotnie oraz bardzo dobra pogoda umożliwiają dostrzeżenie także przerwy Cassiniego w pierścieniach. Ponadto na powierzchni samej planety widać pasma chmur w atmosferze.

Przy osprzęcie o większej średnicy rzędu 30 centymetrów widać oczywiście więcej detali na Saturnie.Na półkuli północnej czyli także w Polsce jest widoczny na nocnym niebie. Zdarzyć się może nieraz, że ułożenie planety sprawi iż pierścienie ją w znacznej mierze przysłonią. Jeśli chodzi o księżyce, im większy teleskop, tym więcej ich można dostrzec.