Około 2019 roku będzie wiadomo, czy na Europie istnieje życie.Dla tego urządzenia wielu zdolnych i mądrych ludzi ryzykuje swoją reputację. Sama budowa idei i rozwijanie prototypu zajęło aż sześć lat, a sonda ta jest częścią ambitnego projektu, przewidującego wyniesienie jej w Kosmo i przebicie 10 km lodu, by dostać się do oceanu na Europie. Rozbierając ją na części pierwsze otrzymamy pojazd macierzysty, który bierze na orbitę wokół księżyca Europa, ale będzie też tam lądownik, który wyląduje narodzie. Drugi człon lądownika toruje sobie drogę przez grubą na 3 do 5 km czapę lodową, roztapiając ją. I wtedy startuje trzeci człon; potrzebny jest trzeci pojazd, ukształtowany trochę, jak torpeda, który będzie napędzany najprawdopodobniej paliwem jądrowym, który przebywałby tysiące kilometrów wewnętrznego oceanu Europy. NASA uważa, że tego typu przedsięwzięcie jest wykonalne, chociażby dlatego, że przeznaczono na to pieniądze i wyrażono aprobatę dla poszukiwania pozaziemskiego życia. Jeśli na jowiszowym księżycu Europie istnieje życie, to jakie ono tak naprawdę jest? Wszyscy zastanawiają się, czy ewentualne życie na Europie jest podobne do ziemskiego.Niektórzy uważają, że tamtejsze życie to mogą być wirusy, a w najlepszym przypadku bakterie. Naukowcy spodziewają się napotkać tam jedynie prymitywne formy życia, ale mogą tez tam istnieć inne formy, niż te, spotykane na Ziemi – tego, jak na razie niewiadomo. Badacze są zdopingowani do takich poszukiwań po odkryciu dziwnych i bardzo wytrzymałych form życia, jakie można spotkać w najbardziej niegościnnych miejscach na Ziemi, a przykładem mogą być rurkoczulkowce, które przeżywają i całkiem dobrze się mają w kompletnych ciemnościach, a ekstremalne ciśnienie też nie stanowi dla nich problemu. Stworzenia te zostały odkryte w 1977 roku, kilka kilometrów pod powierzchnią wód rowu Galapagos. Żyją one w wodach, otaczających kominy hydrotermalne/ uważa się, że takie warunki, jak ciemność, wysokie ciśnienie i obecność kominów hydrotermalnych panują na Europie, zatem, skoro stworzenia tego typu mogą żyć na Ziemi, to równie dobrze mogą żyć na jowiszowym księżycu Europa, ale trzeba jeszcze trochę poczekać, by całkowicie zaspokoić swą ciekawość. Blisko jądra Europy mogą być kominy hydrotermalne, wydzielające ciepło i składniki odżywcze.W takich warunkach mogłyby żyć i żywić się jakieś organizmy tak, jak prawdopodobnie działo się to na młodej Ziemi. I chociaż pod lodową skorupą Europy wcale nie muszą kryć się rurkoczulkowce, to może to być coś innego. Należy pamiętać, że większość żywych organizmów na Ziemi to bakterie i naukowcy spodziewają się, że na Europie mogą istnieć te pewne formy życia, a to z tego powodu, że woda jest ich głównym czynnikiem. Znalezienie życia poza Ziemią pochlania wielu badaczy, a urządzenie, które jest w fazie testów, może znaleźć odpowiedź na nurtujące ich pytanie. Robot ten jest jeszcze w powijakach, ale jednocześnie jest futurystyczne i nowoczesne; jest zaawansowaną technicznie zabawką, niepodobną do żadnej innej, która może ukazać naszemu światu wygład zupełnie innego świata. Zanim owa futurystyczna zabawka przyniesie nam jakiekolwiek informacje, dotyczące życia na księżycu Europa, potrzeba jeszcze wiele nakładów pracy wielu ludzi, a także pochłonie ogromne sumy pieniędzy, ale możliwe, że uda się osiągnąć zamierzony cel i uzyskać odpowiedź na to nurtujące nas pytanie.

Choć zdania na temat powstania pierścieni są podzielone, nie ma wątpliwości, kto jest ich odkrywcą.W 1610 roku, astronom z Florencji, Galileusz, jako pierwszy zaobserwował pierścienie Saturna na niebie. Dostrzegł on coś, co zdawało się wystawać z boków planety, a jako przykładny badacz prowadził dziennik obserwacyjny, jednak nie mając pojęcia, co tak naprawdę widzi, nie potrafił tego zjawiska poprawnie opisać. Niestety, Galileusz nigdy nie domyślił się, jaka jest natura tego, co zaobserwował, ale zrobił to już ktoś inny. 45 lat później holenderski fizyk, Cristian Huygens, znalazł odpowiedź, dotyczącą tego, co odkrył Galileusz. Wiedział on także, że nie jest to pojedynczy pierścień, ale kilka ogromnych pierścieni. Dziś dzielimy pierścienie na siedem obszarów. Trzy główne pierścienie nazywa się pierwszymi literami alfabetu, wewnątrz pierścienia trzeciego, C, jest kolejny mniejszy, oznaczony, jako D. Po dotarciu do Saturna sondy Voyager, zaobserwowano także dalsze pierścienie. Każdy z tych pierścieni czymś się wyróżnia: pierścień A jest całkiem przezroczysty, dzięki czemu przepuszcza sporo światła. Wszystkie siedem saturnowych pierścieni różni się od siebie.Pierwszy charakteryzuje się przezroczystością, drugi jest gęsty i wypełniony materią, trzeci jest jeszcze bardziej przezroczysty od pierwszego, zaś czwarty pierścień, D, jest zaledwie widoczny. Nie można traktować pierścieni, jako jednolitego ciała, a należy pamiętać o każdej cząstce w ich wnętrzu i traktować ją, jako coś odrębnego. Widzimy te różnice, jako kolory, kształty, cienie, składające się na cud pierścieni. Możemy je dostrzec dzięki Słońcu; nasz księżyc świeci, odbijając światło słoneczne i podobnie jest z pierścieniami. Pierścienie połyskują, są tak jasne, a wręcz oślepiające, a wszystko to dzięki niezliczonym kryształkom lodu, bo to one odbijają większość światła słonecznego. Jednak są dowody na to, że to piękne zjawisko nie będzie trwać wiecznie. Uczeni zadają sobie pytanie: kiedy pierścienie Saturna znikną? Pierścienie te wciąż pozostają nierozwiązaną zagadką, a czas ich powstania jest wciąż tematem dyskusji. Dawniej sądzono, że pierścienie powstały wraz z planetą, 4,5 mld lat temu. Wciąż niewiadomo, co sprawia, że pierścienie jak dotąd nie rozpadły się.Przypuszcza się, że takie twory nie mogą istnieć dłużej, niż przez kilkaset milionów lat. Istnieją powody, by podejrzewać, że pierścienie nie są starsze, niż kilkaset milionów lat. Wskazywałoby to na erozję pierścieni, powodowanej uderzeniami mikrometeorytów, które wybijają drobiny materii, uderzając z ogromną prędkością. Neptun, Uran i Jowisz również posiadają systemy pierścieni, choć znacznie mniejsze. Pierścienie Saturna świecą znacznie jaśniej i zawierają więcej materii, co sugeruje, że znacznie krócej ulęgały erozji, są, więc stosunkowo młode. Naukowcy spodziewają się, że w dłuższym okresie czasu materiał pierścieni rozdrobni się na tak małe cząstki, które łatwo będzie zjonizować w magnetosferze Saturna. Naładowane cząstki mogą zostać porwane w przestrzeń przez pole magnetyczne, ale mogą też opaść po spirali na planetę i w taki właśnie sposób pierścienie z czasem mogą zaniknąć. Aby pierścienie wokół Saturna utrzymały się, musiałyby być stale odnawiane. Ten rozbudowany system pierścieni musi być uzupełniany nowym materiałem.